Gerrit Luidinga

Wat een geluk dat ik in de kans krijg om de tentoonstelling Visual Poetry met schilderijen van Candace Charlton (1968) en beelden van Erwin Meijer (1968) te openen. En waarlijk niet alleen vanwege de titel die refereert aan het credo van de website van Artodyssey: Painting is silent poetry and poetry is painting that speaks - wat trouwens in gelijke mate geldt voor de beeldhouwkunst -, want met poëzie en beeldende kunst vul ik mijn dagelijks bestaan. Nee, het zijn met name de exposanten die mij met hun kunstwerken in vuur en vlam zetten. Al eerder, in 2007, heb ik de loftrompet gestoken over het fascinerende werk van Candace. Het is nu voor het eerst dat ik mij mag uitspreken over het evenzo eminente werk van Erwin. Niet alleen ontlopen zij elkaar niet in artistieke kwaliteit, maar het toeval wil dat ze van gelijke leeftijd zijn, wat overigens een bijkomstigheid is. En toch ook weer niet, want voor beiden ligt, deo volente, nog een zee van tijd in het verschiet, en gelet op wat zij thans tot stand brengen, mogen wij redelijkerwijze van hen in de toekomst nog heel wat uitzonderlijke verrichtingen verwachten. Dit opperde ik zes jaar geleden al en zie, Candace logenstraft het geenszins. Maar hierover straks. Het verzoek van Séverine en Eric Morren om deze expositie luister bij te zetten zou mij ernstig in verlegenheid hebben gebracht, als de werken mij maar matig zouden boeien. Zoals gezegd is in hoge mate van het tegendeel sprake, waarmee feitelijk alles al is gezegd, want goede wijn behoeft geen krans, aangezien zowel de schilderijen als de beelden voor zichzelf spreken. Tussen een kunstuiting en de aanschouwing van een kunstminnaar vindt wel of niet een strikt persoonlijke en intieme wisselwerking plaats, waaraan de inmenging van een zogeheten kunstkenner tittel noch jota kan veranderen. Het beroert u wel of niet en u laat zich door mij niet van uw stuk brengen. Zo gezien zou ik nu het zwijgen ertoe moeten doen, ware het niet dat dit niet van mij wordt verwacht. Korte tijd terug bracht ik voor het eerst een bezoek aan Erwin Meijer op zijn atelier in Arnhem. Hier raakte ik onmiddellijk in de greep van zijn beelden die opvallen door een uiterst zorgvuldige en geraffineerde afwerking tot in detail en tegelijkertijd een evidente neiging om te stileren. Een getourmenteerde kunstenaar is hij geenszins, eerder een zondagskind zo lijkt het, voor wie het brengen van leven in de vorm als de verbeelding van een existentiële waarheid geldt. Hierbij is in zekere zin sprake van een frictie: detail contra stilering. Het zou me niet verbazen als in de loop der jaren de abstrahering van de vorm steeds meer het detail gaat overheersen, want niet is de kunstenaar op zoek naar natuurgetrouwe afbeeldingen of exacte gelijkenissen maar naar een suggestieve vormgeving van de objecten die hem in de geest voor ogen staan, wat in Hybride, Labyrinth en Haar golvend haar onmiskenbaar is.
Dikwijls legt hij zijn ideeën vast in schetsen die, wanneer ze beklijven, in sculpturen tot leven komen. Vooral in kleinplastiek zoals de Dagdroomster, Europa, Vallende man en Loodrecht. Maar langzamerhand dringt de grote vorm zich aan hem op zoals in Zeegezicht en in Eva. Al wat uit zijn handen komt, is van een pure schoonheid en anatomisch perfect. De werken ademen een zekere tederheid en stralen in harmonie. Het is visuele poëzie bij uitstek.
Erwin Meijer wenst niet vast te zitten aan een bepaalde stijlopvatting. Hoewel hij het werk van grote voorgangers in de beeldhouwkunst bewondert, zoals dat van de vroege Henry Moore, Wilhelm Lehmbruck, Rodin, Maillol, Brancusi en anderen, gaat hij heel beslist een eigen weg. Zo word ik iets van Botero gewaar in Mme. Butterfly, maar dit is op volstrekt eigen gezag en beslist eenmalig. Het is niet te voorspellen waartoe zijn eigenzinnigheid in de toekomst leidt, ook niet door hemzelf, want hij gaat intuïtief te werk, ontvankelijk voor wat bij verrassing op hem aankomt, wat resulteert in gemiddeld zo'n vier beelden per jaar. Van een carrière als beeldend kunstenaar werd hij zich bewust op de middelbare school onder de inspirerende invloed van zijn tekenleraar Ben Norp, met wie hij nog steeds contact onderhoudt. Het schilderen dat hij vroeger ook deed en dat nu niet meer aan de orde is, neemt hij naar eigen zeggen mogelijk ooit weer eens ter hand. We zullen het zien.

De reële ruimtelijkheid in het werk van Erwin Meijer maakt in de schilderijen van Candace Charlton plaats voor de suggestieve ruimte. En hoe! Weidse vergezichten tonen werelden die afwisselend woest en ledig zijn, vooral in Genesis, alsook teder en idyllisch met een rijk coloriet zoals in Birches en The Swallows Return. Nebula baadt in een betoverende atmosfeer die verwantschap toont met de visionaire verbeeldingen van William Turner. In Prodigal Sun sproeit de zon spilziek en heftig zijn licht in een chaotische wereld. Het is verleidelijk om in de titel ook een verwijzing te zien naar de parabel van De Verloren Zoon, in het Engels The Prodigal Son. In Tirrenia zijn we getuige van een van noodweer zwangere Hollandse lucht in Italië. En in Tsitsikamma, het nationale park aan de kust van de Indische Oceaan in Zuid-Afrika met een adembenemende natuur, een plek met veel water, hoge bergen, kliffen en dichtbegroeide bossen, is een visioen verbeeld waarin niet de buitennatuur maar de binnennatuur van zich doet spreken. Feitelijk is dit in alle werken het geval. Ieder schilderij is in werkelijkheid een dubbelportret. Het is niet louter de vertolking van een landschap, maar het is wis en waarachtig ook een getuigenis van het innerlijke landschap, een zelfportret dus. Wie aldus het werk van Candace Charlton beziet, zal getroffen worden door de innerlijke kracht waarvan haar verbeeldingen zijn doortrokken en waardoor ze zijn bezield. De ruige en rijke penseelvoering getuigt van een gepassioneerde levensinstelling waarin de diepste schaduwen en de hoogste lichten om voorrang strijden. De duisternis is prominent actief tot zelfs met vuile vegen in de tumultueuze hemelpartij van Road to Mazzolla. Maar kleur en licht zijn telkens als positief tegenwicht present. Zelfs het goud ontbreekt niet zoals in dit schilderij alsook in Dawn II en enkele andere werken.
Niet anders dan voorheen is de verbeeldingswereld van Candace Charlton doordrongen van een mystieke beleving die de aarde met de psyche verbindt. Van een spirituele inslag in de zin van bovennatuurlijke verwijzingen is geen sprake. Het is een zeg maar areligieuze vorm van het pantheïsme dat in het hier en nu geworteld is. Het opmerkelijke van de thans tentoongestelde werken is dat de vrouw, die doorgaans toch een prominente rol speelt, hierin afwezig is. Ook de pasteuze verfopdracht is uitbundiger dan ooit. Nu ook geen verdroomde Hollandse landschappen in een verstilde toets maar de woeste realiteit van de Italiaanse en Zuid-Afrikaanse natuur, waarin zij haar inspiratie vindt.

Kortom, visual poetry pur sang van zowel Erwin Meijer als Candace Charlton, in een excellente combinatie ter genieting van menigeen bijeengebracht door Morren Galleries.

Het is gezegd. De tentoonstelling is geopend.

GL/4 mei 2013

ART 2013 JAARBEURS UTRECHT Van 20 t/m 28 april is Morren Galleries te vinden in stand 53 op de ART 2013: de inspirerende nationale voorjaarsbeurs voor antiek, oude- en hedendaagse kunst! Naast oude en hedendaagse kunst en antiek vindt de bezoeker op ART 2013 deelnemers die zich specialiseren in etnografica, actuele kunst, hedendaags- en vintage design en edelsmeden. www.art2013.nl Locatie: Hal 8, Jaarbeurs Utrecht Data: Zondag 21 – zondag 28 april 2013 Openingstijden: dagelijks van 11.00 – 18.00 uur Avondopenstelling op woensdag tot 21.30 uur Entreeprijzen: normaal tarief € 15,-, < 18 en > 65: € 10,-, kinderen tot 12 jaar gratis

persbericht

BILLY UND HELLS - In Retrospective 

30 maart tot en met 19 mei

Het succesvolle Duitse fotografenduo uit Berlijn wordt in Nederland al jarenlang vertegenwoordigd door Morren Galleries in zowel Amsterdam als Utrecht. Op zaterdag 30 maart 2013 zal Morren Galleries Amsterdam een grote overzichttentoonstelling openen met werk uit de diverse series gecombineerd met nog niet eerder getoond werk.

De fotografie van Billy und Hells oogst ieder jaar meer succes. Zowel in Nederland als in andere Europese landen vinden de intrigerende fotoportretten gretig aftrek en binnenkort slaan deze kunstenaars hun vleugels ook uit in de Verenigde Staten. Morren Galleries zal tijdens deze tentoonstelling ook het podium bieden aan onze nieuwe aanwinst; de Nederlandse fotografe Barbara de Vries. Billy und Hells: Billy und Hells (Anke en Andreas) kennen elkaar sinds 1986 en werken vanaf dat moment samen. Beiden beheersen ieder facet van het produceren van een foto. Naast de techniek spelen veel andere factoren een rol: belichting, visagie, kleding en de kleur van de achtergrond. Wat betreft de fabelachtige kleurcombinaties in hun werk zijn ze schatplichtig aan de technicolor, een techniek die in de jaren dertig werd gebruikt voor onder andere Amerikaanse speelfilms. Het Berlijnse fotoduo is dan ook zeer verheugd over de zojuist tot stand gekomen samenwerking met een gerenommeerde in Los Angelos. Voor hen weer een enorme stap voorwaarts: ‘Deze gallery vertegenwoordigt al onze ‘helden’ op het gebied van fotografie. Bovendien zijn onze foto’s ook beïnvloed door Amerikaanse fotografie, dus deze ontwikkeling voelt alsof de zaken op hun plaats vallen’. Kleur en compositie: Dat de fotografie van Billy und Hells schilderachtig is, wordt door henzelf niet bevestigd maar door de kopers van hun werk wel. En dat is nou net een van de redenen waarom mensen zo van hun werk zijn gecharmeerd. De kleuren in iedere foto zijn intens maar heel subtiel gekozen. De combinaties zijn werkelijk verbluffend. De compositie in de fotoportretten is sterk. De thema’s overtuigend. ‘Sisters of Mercy’ en ‘Sailors’ zijn bewust clichématig verbeeld, soms een tikkeltje theatraal maar nooit te veel. ‘In der Eigene Raum’ zijn duidelijk invloeden te herkennen uit de barok, de Renaissance en de 15e-eeuwe Italiaanse portretschilderkunst. Andere foto’s ademen de sfeer van het Berlijnse nachtleven uit de jaren vijftig, of herinneren aan de hippietijd van de jaren zestig. Centraal in iedere foto staan de openheid, de helderheid en de kracht in een gelaat, en dan ook nog gecombineerd met sporen van mystiek en kwetsbaarheid. ‘We zoeken vooral naar kleine details die de verschillende menselijke emoties weergeven: het subtiele lijntje tussen onrust en ontspanning is datgene wat we in een portret willen benadrukken’. Billy und Hells zoeken altijd naar de juiste balans tussen authenticiteit en pose. Daarbij proberen ze de gemoedstoestand, iets van het innerlijke, boven het geposeerde uit te tillen.

BARBARA DE VRIES

De Nederlandse Barbara doorliep de Rietveldacademie en de St. Joostacademie waar ze vrije grafiek en Industrieel ontwerp/Theaterontwerp studeerde. Ze werkte voor diverse grote toneelgezelschappen maar is zich vanaf 1997 vooral gaan toeleggen op fotografie. De sfeer in haar werk balanceert tussen fantasie en werkelijkheid. Haar beelden van jonge meisjes zijn dromerig en surrealistisch en voeren ons mee naar een andere wereld. Nevelige witte sferen die de fantasie doen prikkelen combineert ze met hier en daar glimpen van de realiteit. Gevoelens van troost, hoop of verlangen lijken onlosmakelijk met haar werk verbonden.

Tentoonstelling Retrospectief van Billy und Hells met onze nieuwe aanwinst Barbara de Vries is te zien van 30 maart tot 19 mei. Officiële opening op zaterdag 30 maart om 15.00 uur. Bij Morren Galleries Amsterdam, Prinsengracht 572, Amsterdam, tel: 0203206015. www.morrengalleries.nl, karin@morrengalleries.nl

GERTJAN SCHOLTE ALBERS

DUTCH WOODS 
27 januari - 23 maart

Opening op Zondag 27 januari om 15.00 uur met een inleiding van GUUS VAN DEN HOUT, voorm. directeur Catharijne Convent.

Gertjan Scholte-Albers is een plein-air schilder pur sang! Weer en wind trotserend, fietst hij met aanhanger iedere dag door het Groningse landschap op zoek naar dat ultieme, ongerepte stukje natuur. Met pasteuze toets en met prikkelende kleurcombinaties schildert hij ijle en dan weer grillige boomformaties of uitgestrekte polderlandschappen. Scholte-Albers verbeeldt het traditionele Nederlandse landschap in een typerende, heel eigen stijl die het midden houdt tussen expressionisme en impressionisme.

MORPHO FINE ART PHOTOGRAPHY

Morren Galleries maakt een nieuwe stap! Zij heeft besloten haar fotografen te bundelen en een apart podium voor hen te creeren onder de naam MORPHO: een gloednieuwe galerie in Nederland die zich uitsluitend focust op hedendaagse fotografie.

MORPHO is in concept een pop-up gallery met een steeds wisselende locatie zodat zij altijd in beweging blijft. Zo kan zij zich telkens opnieuw ontpoppen en manifesteren op bijzondere locaties en kunstbeurzen. De komende maanden is MORPHO te vinden in Utrecht aan de Burg. Reigerstraat 2A. Nog tot eind januari is hier een overzichtstentoonstelling van Billy&Hells te zien.

Van 6 t/m 10 februari neemt MORPHO deel aan de jonge, verfrissende beurs RAW Artfair in Rotterdam waar zij tevens uitpakt met een solopresentatie van het Duitse fotografenduo Billy&Hells. Door uit een aantal verschillende series - zoals Blue Moon, In Between en hun meest recente serie The Astronauts’ Wife - een selectie te maken, ontstaat een boeiend overzicht van hun oeuvre uit de afgelopen 3 jaar.

MORPHO vertegenwoordigt het werk van 

BILLY&HELLS (DL) - BROOKE SHADEN (VS) - BETHANY DE FOREST (NL) - JAMIE BALDRIDGE (VS) - JAN SAUDEK (CS) - DINDI VAN DER HOEK (NL)

MAYA KULENOVIC

SELECTED WORKS 2005 - 2012  

We cordially invite you to the opening of the exhibition MAYA KULENOVIC - Selected Works 2005 - 2012 on Saturday november the 24th from 15.00 to 18.00 hrs at the Prinsengracht 572, Amsterdam.

BOB VAN DEN BOOGERT, Curator at museum The Rembrandthouse in Amsterdam opens the exhibition at 15.00 hrs. 

In this exhibition we present an overview of paintings that Kulenovic made in the last 7 years. Besides Kulenovic, we show photography by the Dutch artist DINDI VAN DER HOEK plus a large collection of sculptures by the Dutch artist EVERT DEN HARTOG. 

MARGOT HOMAN

Onthulling Borstbeeld

Met trots delen wij u mee, dat op 9 november HM Koningin Beatrix een bronzen beeld van de hand van Margot Homan heeft onthuld in het Dantegebouw van de Universiteit Tilburg. Het betreft een borstbeeld van Marga Klompé, ter gelegenheid van haar 100e geboortejaar. Vervolgens is op 12 november een ‘tweede afgietsel’ onthuld in de Tweede Kamer door oud-minister Til Gardeniers-Berendsen. Marga Klompé was in 1956 de eerste vrouwelijke minister in Nederland. Het is dit jaar 100 jaar geleden dat zij werd geboren. Klompé overleed in 1986.